ksiazki jakie wpadly mi w rece to:

-  Java Server Pages - James Goodwill (edycja polska oczywiscie)
-  Java Server Pages oraz inne komponenty Java Platform (podstawy JSP, JDBC,
CustomTag, EJB) Wojciech Romowicz,

a tak poza tym to lepiej zainwestuj w angielski, tak jak
zasugerowal kolega w poscie wyzej,

pzdr
Gajos.

"Java Server Pages i inne komponenty Java Platform" Wojciech Romowicza
(HELION) ma sensowne omówienie i sensowne przykłady. Być może istnieją
lepsze, ale ja czytałem tą i było OK. Nie ma sensu kupować całej, bo tylko
rozdział jest o EJB, więc dorwij i skseruj.

Janek Ulrich

Witam

W dystrybucji JRun JSDK jest dolaczony. U mnie <JRun_dirlibservlet.jar
Nie potrafie w tej chwili podac dobrego przykladu, ale w JSDK i innych API
Sun niektóre komponenty wystepuja jedynie jako interfejs i musza byc
zaimplementowane w jakims produkcie. Popatrzylem np. HttpServletResponse
jest interfejsem w JSDK - a jednak wywolujac metody to Ci dziala - musi byc
implementacja.

Tylko troche troche cos innego. Róznice polegaja tylko na tym aby
"wypluwanie" strony HTML przez servlet zastapic przez fragmnent HTML
bezposrednio. Ma to glównie wplyw na strategie podzalu pracy przy duzych
projektach. Dodatkowo automatyzuje sie kompilacje - aby zmienic sposób
wyswietlania drobnego szczególu w trzeba przekompilowac servelt. W JSP
kompilacje relizuje server jesli jest tak ustawiony.

Olek

ksiazki do jsp:
1. java server pages autor: Wojciech Romowicz, wyd. Helion
2. JSP i inne komponenty JavaPlatform autor: James Goodwil, wyd. Helion

Slawek

Poprawiam (mylisz się ;-)).

JSP jest technologią łaczącą świat technologii JavaServer Faces ze
światem Java Servlets/JavaServer Pages (od strony stron JSP). Znaczniki
JSF to nic innego jak znaczniki JSP, a wprowdzenie notacji # dla
dowiązania się do komponentów JSF to jedynie próba uniknięcia problemów
związanych z włączaniem JSF do świata JSP.

Pytanie podstawowe, projektowe, to skąd się bierze 'zmienna'? Chyba za
bardzo kombinujesz ;-) Jeśli wszelkie dane zarządzane są przez JSF to
odczytanie jej wartości to nic innego jak

  <h:outputText value="#{mojManagedBean.zmienna}" /

czyli

   <script type="text/javascript"
     window.onload=WindowLoad;
     function WindowLoad(event) {
       ActivateCountDown("CountDownPanel", <h:outputText
value="#{mojManagedBean.zmienna}" /
  );
     }
   </script

Jacek

odpowiem dwoma cytatami (sam ASP nie uzywam, i nie widzę pilenej
potrzebym --- właśnie się uczę okolic PHP i perla ;-)

----------- CUT ------------------

Newsgroups: pl.comp.www
Subject: Re: REMOTE_HOST w IIS

Wielu rzeczy. Wiem co potrafi Apache + PHP, ale z drugiej strony ISAPI +
ASP ma nad nim przewage jaka zwykle miewaja duze komercyjne projekty nad
pospolitym ruszeniem, tzn. profesjonalna inzynierie oprogramowania.
Poniekad Apache i IIS sa tu lustrzanymi odbiciami: swietny, wydajny
i elastyczny serwer z troche zbyt "hakerskim" interfejsem programisty i
podobnym w charakterze jezykiem skryptow, a z drugiej strony swietna
architektura oparta na serwerze mniej niz sredniej jakosci.

Osobiscie zawsze wybralbym Apache'a (chocby ze wzgledu na wydajnosc nie do
pobicia), ale ISAPI + ASP maja naprawde sporo zalet. Moge uzyc dowolnego
komponentu ISAPI (ktory moze robic cokolwiek, chocby generowac obrazki
'on-the-fly') z dowolnego jezyka skryptow do ktorego mam engine (z
mozliwoscia mieszania procedur w kilku jezykach na jednej stronie), majac
do dyspozycji jednolita warstwe lacznosci z bazami danych i spojna,
obiektowa skladnie. Automatyczne zarzadzanie sesjami uzytkownikow, prosta
konfiguracje "aplikacji ASP", lacznie ze skryptami startowymi/zamykajacymi
dla sesji i aplikacji i mozliwoscia umieszczenia w nich inicjalizacji
dowolnego obiektu tworzonego przez komponent serwera. Jesli zechce miec w

komponentu, ktory potem moze byc dostepny z kazdego jezyka skryptow w
jeden spojny sposob (Server.CreateObject). Przejrzysta struktura obiektow
pozwalajaca kontrolowac zachowanie/wlasnosci serwera, aplikacji, sesji i
poszczegolne transakcje (Server, Application, Session, Request, Response).

Lubie PHP (ma sporo uzytecznych dla mnie wbudowanych funkcji), ale nie mam
watpliwosci, ze ASP jako "architektura aplikacji po stronei serwera" ma
naprawde duzo przewag.

Jedziemy z Netem . Potrzebuje dożucic jakiegoś mięska do tego (kody programów i ich uruchomienie) Prezentacja została oceniona i właśnie tego jej brakuje.

Powstanie
Podstawowe elementy .NET
.NET jako rozwiązanie problemów z API
Bloki składowe platformy .NET
Języki programowania
Standardy środowiska .NET
Technologie
Implementacje
Środowiska programistyczne

Powstanie
.NET Framework, platforma programistyczna opracowana przez Microsoft, obejmująca środowisko uruchomieniowe (Common Language Runtime – CLR) i biblioteki klas dostarczające standardowej funkcjonalności dla aplikacji. Powszechnie uważa się, że powstanie .NET to reakcja firmy na sądowy zakaz samodzielnego modyfikowania Javy autorstwa Suna.

W środowisku tym można tworzyć oprogramowanie działające po stronie serwera internetowego (IIS) oraz pracujące na systemach, na które istnieje działająca implementacja tej platformy. Z racji jej pochodzenia najpełniej obsługiwane są systemy z rodziny Microsoft Windows, jednak ponieważ zasadnicza część platformy została zgłoszona jako standard ECMA, powstają także jego niezależne wdrożenia, np. Mono i dotGNU.

.NET jest strategicznym kierunkiem rozwoju oprogramowania w Microsoft: ogłosił on, że następca systemu Windows XP będzie pracował w środowisku .NET, a aplikacje starszego typu (EXE) będą miały dostęp do zasobów maszyny przez przekształcenie na wywołania. W 2006 roku okazało się to jednak nieprawdą, gdyż niewielki procent nowej wersji Windows korzysta z .NET.
W skład platformy wchodzą:
kompilatory języków wysokiego poziomu – standardowo C++/CLI, C#, Visual Basic .NET, J#
kompilator kodu zarządzanego wraz z debugerem


Jak widać na powyższej ilustracji, główne składniki platformy .NET to wspólne środowisko uruchomieniowe oraz nowe, hierarchicznie zorganizowane biblioteki klas, które ułatwiają obsługę graficznych interfejsów użytkownika, dostęp do baz danych i plików oraz komunikację sieciową. BibliotekJak widać na powyższej ilustracji, główne składniki platformy .NET to wspólne środowisko uruchomieniowe oraz nowe, hierarchicznie zorganizowane biblioteki klas, które ułatwiają obsługę graficznych interfejsów użytkownika, dostęp do baz danych i plików oraz komunikację sieciową. Biblioteką szczególnie zasługującą na uwagę jest ASP.NET, zastępująca dotychczasową technologię Active Server Pages (ASP). Biblioteka ta wykorzystywana jest do tworzenia dynamicznych witryn internetowych i stanowi podstawę do budowy aplikacji internetowych oraz usług XML Web Services.

Uzupełnieniem platformy .NET jest .NET Compact Framework — wersja środowiska .NET Framework zaprojektowana specjalnie dla urządzeń pracujących pod kontrolą systemu Microsoft Windows CE.

Żadna technologia informatyczna nie miałaby racji bytu bez odpowiednich narzędzi programistycznych. Dlatego Microsoft wprowadził wiele udoskonaleń do znanej i cenionej wśród programistów linii produktów Visual Studio. Dostępne są także narzędzia innych firm, powiększające liczbę języków programowania zgodnych z platformą .NET ponad standardową czwórkę (to jest C#, Visual Basic .NET, C++, J#).

Komponenty oprogramowania opartego na Microsoft .NET

Technologia .NET wkomponowana jest w architekturę produktów, które składają się na platformę Microsoft, umożliwiając szybkie i rzetelne tworzenie, udostępnianie, wdrażanie i użytkowanie zintegrowanych rozwiązań przy użyciu usług Web Services, przy zastosowaniu zgodnych ze standardami branżowymi mechanizmów bezpieczeństwa.

Inteligentne aplikacje klienckie
"Inteligentne" aplikacje klienckie oraz systemy operacyjne umożliwiają komputerom osobistym oraz innym urządzeniom inteligentnym korzystanie z usług Web Services, zapewniając im dostęp do informacji w dowolnym miejscu i czasie.

Usługi Web Services
Microsoft oraz inni producenci oprogramowania opracowują podstawowy zestaw usług Web Services – od uwierzytelnienia po kalendarz – które można łączyć z innymi usługami Web Services albo wykorzystywać bezpośrednio w połączeniu z inteligentnymi aplikacjami klienckimi. Przykładem jest usługa Microsoft MapPoint® Web Service, która umożliwia integrowanie map, kierunków oraz innych danych dotyczących lokalizacji z aplikacjami, procesami biznesowymi i stronami www.

Serwery
Microsoft Visual Studio® .NET oraz platforma Microsoft .NET Framework stanowią kompletne rozwiązanie, dzięki któremu programiści mogą tworzyć, wdrażać i uruchamiać usługi Web Services.

Narzędzia programistyczne
Microsoft Visual Studio® .NET oraz platforma Microsoft .NET Framework stanowią kompletne rozwiązanie, dzięki któremu programiści mogą tworzyć, wdrażać i uruchamiać usługi Web Services.

.NET jako rozwiązanie problemów z API
Aplikacje w obecnie funkcjonujących systemach operacyjnych firmy Microsoft są kompilowane do kodu maszynowego procesora, a z systemem operacyjnym komunikują się poprzez zestaw funkcji dostarczanych przez system zwanych Win32API (API). Takie rozwiązanie nastręcza wielu problemów a głównymi są:

nieprzenaszalność programów między różnymi procesorami lub niewykorzystywanie przez aplikacje wszystkich możliwości procesora,
nieprzenaszalność aplikacji między wersjami systemu ze względu na różnice w zestawie i działaniu funkcji z zestawu API.
Microsoft postanowił rozwiązać ten problem stosując rozwiązania podobne do zastosowanego w Javie:
kompilatory kompilują kod źródłowy do postaci uniwersalnego kodu zwanego kodem pośrednim (nazywa się on CIL – wcześniej nazywany był MSIL),
metoda klasy jest kompilowana do kodu maszynowego w momencie pierwszego wywołania, kolejne wywołania metody prowadzą już bezpośrednio do skompilowanego kodu. Jest to realizowane przez dołączenie do każdej metody w czasie ładowania modułu tymczasowego fragmentu kodu ( ang. stub) który przekazuje sterowanie do kompilatora i jest następnie zastępowany przez skompilowany kod. Jest to tzw. kompilacja na żądanie(ang. just-in-time). Dostępna jest także możliwość skompilowania całego modułu w trakcie instalacji.
Przy okazji przebudowano biblioteki klas ułatwiające dostęp do elementów systemu.
API (ang. Application Programming Interface), interfejs programowania aplikacji, interfejs programu użytkownika – specyfikacja procedur, funkcji lub interfejsów umożliwiających komunikację z biblioteką, systemem operacyjnym lub innym systemem zewnętrznym w stosunku do aplikacji korzystającej z API. Dobry interfejs API tworzony jest nie tylko z myślą o ułatwieniu procesu tworzenia oprogramowania programistom, poprzez dobrą dokumentację oraz ukrycie szczegółów implementacyjnych, ale także z myślą o użytkowniku, dzięki zagwarantowaniu podobnego interfejsu wszystkim aplikacjom opartym o dany API.

Do najpopularniejszych API dla komputerów osobistych należy opracowany i wprowadzony w lipcu 1993 roku przez firmę Microsoft interfejs Win32 API, obejmujący zbiór funkcji używanych w systemie Windows.

Common Intermediate Language (z ang. Wspólny Język Pośredni, w skrócie CIL) to język najniższego poziomu dla platformy Microsoft .NET odczytywalny przez człowieka. Jest to odpowiednik asemblera jako języka pośredniego dla typowych języków wysokiego poziomu (tu: Common Language Infrastructure (CLI) wyrażający kod w C#, Visual Basic .NET, Managed C++ lub dowolnym języku z wielu (40+) języków kompilowanych do CIL). CIL jest tłumaczony bezpośrednio na kod bajtowy.

CIL przypomina obiektowy asembler w całości oparty na stosie. Jego wykonanie następuje za pomocą maszyny wirtualnej.

Początkowo CIL nosił nazwę Microsoft Intermediate Language (MSIL), ale uległa ona zmianie wskutek standaryzacji C# i CLI. Czasem jednak można jeszcze spotkać zastosowanie poprzedniej nazwy, szczególnie wśród starszych użytkowników .NET.

Bloki składowe platformy .NET
CLR (ang. Common Language Runtime) odpowiedzialny za lokalizowanie, wczytywanie oraz zarządzanie typami .NET. To trzon całej platformy .NET To do CLR należy zadanie kompilowania i uruchamiania kodu zapisanego językiem kodu pośredniego (CIL).
CTS (ang. Common Type System) odpowiedzialny za opis wszystkich danych udostępnianych przez środowisko uruchomieniowe.
CLS (ang. Common Language Specification) to zbiór zasad definiujących podzbiór wspólnych typów precyzujących zgodność kodu binarnego z dostępnymi kompilatorami .NET

Języki programowania
Istotną nowością, jaka pojawiła się w platformie .NET, jest Common Language Infrastructure. Każdy język programowania, który spełni odpowiednie standardy (chodzi głównie o tzw. common object model), będzie miał dostęp do bogatej biblioteki .NET.

Obecnie ponad 40 języków programowania jest zgodnych z .NET. Wiele z nich (np. Visual Basic, Delphi) musiało przejść istotne zmiany, by dostosować się do nowego środowiska. Dlatego też zwykle oznacza się języki dla platformy .NET przyrostkiem .NET (np. Delphi.NET, VB.NET itd.).

Common Language Infrastructure
(z ang. architektura wspólnego języka,w skrócie CLI) wykorzystuje bibliotekę klas i maszynę wirtualną Common Language Runtime (CLR) firmy Microsoft. W trakcie przygotowania jest wiele kompilatorów, które będą generować kod dla CLR zapisany w postaci Common Intermediate Language (CIL) (inna nazwa: Microsoft Intermediate Language, MSIL). Kod CIL jest niezależny od zestawu instrukcji procesora, co umożliwia jego translację na kod natywny. W związku z tym CIL może być nazwany asemblerem wysokiego poziomu. Maszyna CLR jest z założenia konkurentem dla Java Virtual Machine (JVM), a CLI - dla Java Software Development Kit (SDK).

Podstawowe języki dostarczane przez Microsoft:
C#
Visual Basic .NET
C++/CLI (wcześniej Managed C++, wariant C++)
J# (wariant języka Java opracowany przez Microsoft)
JScript .NET (kompilowany wariant języka JScript)

Pozostałe ważniejsze języki programowania:
COBOL
Delphi (Delphi.NET – od wersji 8 środowiska)
Eiffel
Fortran
Lisp
Nemerle (opracowany przez wrocławskich naukowców)
Perl
Python
Smalltalk

Standardy środowiska .NET
Hewlett-Packard i Intel wspólnie złożyły specyfikację Common Language Infrastructure i języka C# do ECMA jako propozycję standardu. Prace nad nimi odbywały się w ramach komitetu TC39 w podgrupach TG3 i TG2, przy współudziale m.in. IBM i Fujitsu. Zostały one ostatecznie zatwierdzone w grudniu 2001 jako ECMA-334 (CLI) i ECMA-335 (C#), a opis techniczny jako TR/84, a następnie przekazane do akceptacji przez ISO.

W kwietniu 2003 ISO uznało nadesłane standardy, nadając im numery ISO/IEC 23270 (C#), ISO/IEC 23271 (CLI) oraz ISO/IEC 23272 (CLI TR), a ECMA przyjęła je jako drugie wydanie swoich standardów.
Platforma .NET niesie ze sobą kilka pochodnych technologii. Można tu wymienić ADO.NET, ułatwiający dostęp do baz danych, oraz ASP.NET, służąca do budowania dynamicznych stron WWW.

Active Server Pages
ASP (ang. Active Server Pages) to technologia firmy Microsoft służąca tworzeniu dynamicznych stron WWW wykonywanych po stronie serwera, oparta o jeden z dostępnych języków skryptowych.

Dokumenty ASP składają się z dwóch elementów:

kodu programu
kodu HTML lub XHTML

Kod programu może być napisany w jednym z akceptowalnych przez ASP języków skryptowych :
VBScript (wspierany)
JScript (wspierany)
PerlScript
Python
Ruby
C#
Szereg dodatkowych można uzyskać poprzez doinstalowanie niezależnych silników skryptowych dostarczanych w postaci rozszerzeń Active Scripting.

Przeważająca większość stron ASP jest tworzona przy wykorzystaniu języka VBScript, skutecznie promowanego przez Microsoft jako najlepszego do tego celu. Strony ASP mają domyślnie skojarzone rozszerzenie .asp. Następcą tej technologii jest ASP.NET, czyli technologia tworzenia dynamicznych stron internetowych po stronie serwera, działająca w oparciu o technologię .NET i kod zarządzany.

Implementacje
W chwili obecnej najbardziej znane platformy .NET to:
Microsoft .NET Framework - darmowe środowisko udostępniane przez Microsoft
Mono - projekt Novella na licencji Open Source
DotGNU Portable.NET - implementacja powstająca w ramach projektu

Środowiska programistyczne
Flagowym produktem jest tu Microsoft Visual Studio .NET, umożliwiające pisanie w kilku językach programowania, istnieje jednak wiele innych komercyjnych narzędzi (jak choćby firmy Borland). Środowisko open source rozwija środowisko MonoDevelop, jednak jest ono wciąż we wczesnej fazie rozwoju. Innym środowiskiem zastępczym dla wspomnianego MS VS jest SharpDevelop.
W roku 2005 została wydana druga wersja środowiska .NET Framework 2.0, wraz z nią udostępniono darmowe zintegrowane środowisko programistyczne Visual Studio 2005 Express, które składa się z kilku osobnych produktów (Visual Basic 2005 Express Edition, Visual C# 2005 Express Edition, Visual C++ 2005 Express Edition, Visual J# 2005 Express Edition, Visual Web Developer 2005 Express Edition, SQL Server 2005 Express Edition).

Microsoft Visual Studio
Microsoft Visual Studio to zestaw narzędzi programistycznych (IDE), w skład którego wchodzi:

Microsoft Visual C#
Microsoft Visual C++
Microsoft Visual Basic
Microsoft Visual J#

Microsoft Visual Studio pozwala na pisanie aplikacji graficznych systemu windows (tzw. Winapi), aplikacji web-owych (ASP.NET), posiada on zestaw klas ułatwiających pisanie kodu.
Visual Studio 1997
Pierwsza wersja Visual Studio łączyła w sobie kilka języków programowania (wcześniej firma Microsoft sprzedawała osobno pakiety dla poszczególnych języków). Składała się z Visual Basic 5.0, Visual C++ 5.0, Visual J++ 1.1, Visual FoxPro 5.0 i Visual InterDev 1.0. Była to jednocześnie pierwsza próba stworzenia uniwersalnego środowiska programowania, którego używały Visual C++, J++ i InterDev. Visual Basic i FoxPro używały swoich własnych środowisk.

Visual Studio .NET (2002) (Visual Studio 7.0)
W 2002 roku firma Microsoft wprowadziła wersję, która zasadniczo różniła się od poprzednich. Najbardziej istotną zmianą było wprowadzenie platformy .NET, dzięki której programy nie były kompilowane do kodu maszynowego, ale do CIL - języka pośredniego, który jest kompilowany do postaci ostatecznej podczas wykonywania programu. Kolejną istotną zmianą było wprowadzenie języka C# podobnego w składni do języka Java, ale przeznaczonego wyłącznie do środowiska .NET. Język Basic został drastycznie zmieniony tak, aby pasował do platformy .NET. Języka C++ można było używać w dwóch wariantach:

C++ Managed obsługującego platformę .NET
Tradycyjnego C++ pozwalającego (jako jedyny język w zestawie) na kompilację bezpośrednio do kodu maszynowego

Wszystkie języki (za wyjątkiem FoxPro, który nie został włączony do .NET) wchodzące w skład produktu używały jednolitego środowiska programistycznego. Samo środowisko zostało przeprojektowane w kierunku uzyskania większej elastyczności, funkcjonalności i łatwości obsługi.

Nermele
Nemerle to hybrydowy język programowania. Zawiera elementy programowania funkcyjnego i obiektowego, jest tworzony przez grupę osób z Uniwersytetu Wrocławskiego. Nemerle jest językiem opartym na platformie .NET.

Autorem ogólnej koncepcji tego języka i szefem projektu jest Michał Moskal. Pierwotnie projekt współtworzyło trzech autorów, którymi obok M. Moskala byli Kamil Skalski oraz Paweł Olszta. Ostatni z nich nie uczestniczy już aktywnie w projekcie. Nemerle dostępne jest na licencji BSD.
Główne cechy Nemerle to m.in.:

składnia wzorowana na C#
zaawansowany język makrodefinicji

Nazwa języka pochodzi od imienia arcymaga Nemmerle, postaci z książki "Czarnoksiężnik z Archipelagu" autorstwa Ursuli K. Le Guin. Brak jednej litery 'm' jest zamierzony i ma umożliwić łatwiejsze rozróżnienie postaci od języka.

ECMA
Ecma International (ang. European association for standardizing information and communication systems - Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Standaryzacji Systemów Informacyjnych i Komunikacyjnych; dawniej ang. European Computer Manufacturers Association – Europejskie Stowarzyszenie Producentów Komputerów) – powstało w 1961 roku, by ustandaryzować systemy informatyczne w Europie. Członkowie ECMA to firmy produkujące, sprzedające lub rozwijające systemy informatyczne i telekomunikacyjne w Europie.Nazwa "Ecma International" została przyjęta w 1994 r. dla odróżnienia tej organizacji od Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Opakowań z Kartonu (European Carton Makers Association, ECMA). Siedzibą organizacji jest Genewa w Szwajcarii.

FoxPro
Visual FoxPro – system zarządzania bazami danych oraz zorientowany obiektowo i proceduralny język baz danych z Microsoftu. Został oparty na FoxPro (początkowo zwanym FoxBASE) rozwijanym przez Fox Software od 1984; Fox Sofware został włączony do Microsoftu w 1992, a program w dalszych wersjach otrzymał przyrostek Visual. Ostatnia wersja FoxPro (2.6a) pracowała pod systemami Mac OS, DOS, Windows i Unix. Visual FoxPro 3.0 (w srócie VFP), pierwsza zorientowana obiektowo wersja Visual, wspierała jedynie platformy Mac i Windows, a późniejsze wersje już tylko Windows.